بیابان تاتارها

بیابان تاتارها داستان افسر جوانی است که برای خدمت به قلعه‌ای دورافتاده فرستاده می‌شود و روزمرگی گریبانش را می‌گیرد. دینو بوتزاتی با نثری باشکوه و شاعرانه عطش انسان را برای امیدواربودن به تصویر می‌کشد، حتی امید به واهی‌ترین رویدادهای زندگی. از متن کتاب:

«هیچ‌کس نبود که هشدارش بدهد و بگوید: “مواظب باش، جووانی دروگو!” او در بند توهمی سمج بود. گل جوانی‌اش رو به پژمردگی می‌زفت، اما چشمه‌ی شباب را خشک‌ناشدنی می‌پنداشت. دریغا که از تیزپایی زمان هیچ نمی دانست. حتی اگر جووانی‌اش همچون خدایان صدها و صدها سال می‌پایید، سهمش از آن به همین ناچیزی می‌بود. اما او انسان بود و عمری کوتاه و معمولی داشت که هیچ نبود جز شهابی پرشتاب و بی‌دوام، نعمتی ناچیز که با تنگ‌چشمی به او داده شده بود و آدمی می‌توانست سال‌هایش را با انگشتان دست بشمرد و هنوز به دست نیامده از دست می‌رفت.»