The Girl on the Train

داستان زاویه دید اول شخص دارد و توسط سه زن روایت می‌شود: راشل، مگان، آنا. داستان با توصیف فضای قطار و ریل‌ها شروع می‌شود. قطار را می‌توان نمادی از حرکت و مسیر زندگی دانست. در همان ابتدا در مورد شخصیت راشل به این پی می‌بریم که او تخیل فوق العاده ای دارد و همیشه در ذهنش داستان سرایی و خیال پردازی می‌کند؛ و همین اطلاعات باعث می‌شود که ذهن مخاطب در ابتدا با تخیل قدرتمند نویسنده(پائولا هاوکینز) آشنا شود. فضاسازی‌های ابتدای داستان به خوبی توسط نویسنده شکل گرفته، طوری که مخاطب خودش را در کنار شخصیت می‌بیند و تمام آن فضاهای ترسیم شده را حس می‌کند. توصیفات با آنکه تقریباً طولانی است اما با دقت و زیباییِ تمام بیان شده، به طوری که مخاطب به جای خسته شدن، لذت می‌برد.

هر قسمت از داستان توسط یکی از شخصیت‌ها روایت می‌شود که باعث می‌شود در روایت داستان نوعی تنوع به وجود بیاید و مخاطب داستان را هر بار از دید یک شخصیت متفاوت و با داوری‌ و قضاوت‌های آن شخصیت دنبال کند. داستان دارای پرش زمانی است. نویسنده ما را از حال به گذشته، و دوباره از گذشته به حال جا به جا می‌کند. چیزی که درمورد شخصیت‌های این داستان بارز است، اینکه آنها تفکرات و آرزوهای خود را به راحتی بیان می‌کنند. خواننده به راحتی با خواندن صفحات ابتدایی داستان به این پی می‌برد که هر شخصیت چگونه فکر می‌کند و چه دیدی نسبت به زندگی دارد. این ویژگی ها باعث شده این رمان در سبک معمایی و پرتعلیق جای گیرد.