هنر همه فن حریف شدن در احساسات

اکثر ما از سروکله‌زدن با احساسات واهمه داریم، درحالی‌که احساساتمان شاید مهم‌ترین عاملی هستند که ما را به انسان تبدیل می‌کنند.

ما در هر لحظه بالاخره یک احساسی داریم، حتی معمولاً بیش از یک احساس خاص در لحظه. حس‌نکردن مانند فکرنکردن است یا نفس نکشیدن. تا این اندازه غیرممکن. اما در زندگی جوری وانمود می‌کنیم که انگار خلاف این است، چون در نظر ما احساسات نمایانگر نقاط ضعف ما هستند و چه کسی دوست دارد نقاط ضعفش را به نمایش بگذارد؟

بنابراین، اکثر اوقات تمام تلاش‌مان را می‌کنیم که آن‌ها را انکار یا پنهان کنیم، حتی از خودمان. ما اجازه‌ی احساس‌کردن را از خودمان سلب می‌کنیم، روی احساسات‌مان سرپوش می‌گذاریم و آن‌ها را خفه می‌کنیم.  

ولی مسئله این‌جاست که اگر احساسات و عواطف را درک نکرده و استراتژی‌هایی برای رودررو‌شدن با آن‌ها پیدا نکنیم، عنان زندگی ما را به دست می‌گیرند.

احساساتی که خیلی قوی هستند در درون‌مان بزرگ می‌شوند، مثل نیرویی تاریک که عاقبت تمام کارهای‌مان را مسموم می‌کند، چه خوشمان بیاید چه نیاید. و این مسئله فقط برای احساسات ناخوشایند صدق نمی‌کند. چراکه حتی وقتی همه‌چیز خوب پیش می‌رود هم نمی‌توانیم بفهمیم که دقیقاً چه حسی داریم. به لذت‌بردن از احساس‌مان اکتفا می‌کنیم و درون‌مان را عمیق‌تر کاوش نمی‌کنیم؛ البته که این رفتار اشتباه است. اگر قرار باشد در آینده انتخاب‌های مثبتی بکنیم، باید بدانیم چرا و چه چیزی موجب خشنودی ما می‌شود.