وقتی همه‌چیز ازهم می‌پاشد

ترس تجربه‌ا‌ی فراگیر است؛ حتی کوچک‌ترین حشره نیز آن را احساس می‌کند. وقتی در برکه‌های کنار اقیانوس تنی به آب می‌زنیم و انگشتمان را به بدن نرم و آزاد شقایق‌های دریایی نزدیک می‌کنیم، آن‌ها بسته می‌شوند. همه‌ی موجودات به‌گونه‌ای غریزی چنین می‌کنند. اینکه هرگاه با ناشناخته‌ها روبه‌رو می‌شویم احساس ترس کنیم چیز بدی نیست، جزئی از زنده‌بودن و در میان همه‌ی ما مشترک است. ما به‌ احتمالِ تنهایی، مرگ، و اینکه چیزی برای چنگ‌زدن و تکیه‌کردن نداشته باشیم واکنش نشان می‌دهیم. ترس واکنشی طبیعی به نزدیک‌ترشدن به حقیقت‌ است