کتابخانه نیمه شب

دیروز یقین داشتم هیچ آینده ای در انتظارم نیست و پذیرفتن زندگی ام به همین شکلی که هست، برایم غیرممکن بود. اما امروز، همان زندگی آشفته برایم سرشار از امید و آرزو به نظر می رسد. پر از استعدادها و توانایی های بالقوه. گمان می کنم هر غیرممکنی را می¬توان از طریق زیستن، ممکن کرد. آیا قرار است پس از این، زندگی ام به طرز معجزه آسایی عاری از درد و رنج، ناامیدی، اندوه، دل شکستگی، مشکلات، تنهایی و افسردگی باشد؟ البته که نه. اما آیا می خواهم زندگی کنم؟ آری. آری. هزاران بار، آری.