سه شنبه ها با موری

کتابي که پيش رو داريد گوشه‌اي از زندگي معلمي فرزانه به قلم يکي از شاگردانش است.

معلمي که مرگ را به سخره مي‌گيرد و تا آخرين نفس دست از تعليم و تربيت بر نمي‌دارد.

او عشق و توجه به ديگران را عامل حيات مي‌داند و مي‌گويد: «من زماني مي‌ميرم که نتوانم سخن مردم را بشنوم و مشکلاتشان را برطرف کنم.»

او علي‌رغم درد و رنج فراوان، انساني شاد است و يکي از دلايل ناشاد بودن مردم را فرهنگ و آداب و رسوم غلط مي‌داند و توصيه مي‌کند خودتان فرهنگتان را بسازيد.